Monique Velzeboer
Foundation

Samen met Monique Velzeboer, ambassadrice van het Liliane Fonds, reisde ik naar Bangladesh en later vloog Monique door naar Nepal. Wij kenden elkaar nog niet, hoewel we allebei eerder voor het Liliane Fonds op stap waren geweest. Een club die mij aanspreekt met haar no-nonsense aanpak en die elke gedoneerde cent goed besteedt.

Ik had Monique op de televisie gezien en geconstateerd dat ze met haar doorzettingsvermogen, daadkracht en afkeer van gezeur een ideale ambassadrice is voor het Liliane Fonds. We reisden in oude vliegtuigen en in rammelende, naar diesel stinkende busjes.

We kregen een emmer rivierwater om ons mee te wassen en een keihard bed met een ongewassen deken. De gang naar het toilet was, eufemistisch gezegd, avontuurlijk. Voor een paar dagen prima en zelfs leuk, maar we realiseerden ons dat dit voor de mensen in het zuiden van Bangladesh nog luxe was. Het bestaan is er hard en elke gewonnen dag is er één.

Qua prachtige mensen en kinderen echter een walhalla voor fotografen en zeker voor Monique die niet zomaar foto’s maakt, maar naar wegen zoekt die geld opleveren voor kinderen met een handicap. Tijdens het fotograferen had ze het warm, maar wist van geen ophouden. “Doe mij even de plantenspuit en een natte handdoek?” verzocht ze en reed weer lachend en onvermoeibaar door, haar camera altijd in de aanslag. Zij fotografeerde, ik interviewde en luisterde. De kinderen konden zichzelf zien in het schermpje van de camera en ik zal het beeld van Monique, omgeven door
tientallen kinderen die gezellig over haar en de camera heen hingen niet snel vergeten.

Op de foto zit ik met Baboul in mijn armen en ik praat met Hafiza, zijn moeder. Een schattig jochie van 9 jaar. Meervoudig gehandicapt en praten kan hij niet. Zijn vader kon de toestand niet aan en liep weg. Het Liliane Fonds steunt Hafiza, want een inkomen heeft ze niet. Maar kijk naar haar gezicht: krachtig en wijs. Iemand die zich niet laat wegpoetsen. Ze woont met Baboul in een hutje met een lemen vloer, zonder meubilair. Hij heeft geen rolstoel en slaapt op een matje. Wel krijgt hij inmiddels fysiotherapie. Als iemand mij ervan heeft overtuigd dat we deze mensen niet alleen mogen laten tobben met hun moeilijkheden, dan is het Baboul (en zijn moeder).

Ik ben blij dat ik op mijn manier heb mogen meewerken aan het tot stand komen van deze prachtige produkten, het resultaat van een naadloze samenwerking tussen het Liliane Fonds en de Monique Velzeboer Foundation.
Dit jaar heeft Monique de rechten van het kind als thema gekozen. Die rechten liggen vast in een document dat door veel landen is ondertekend. Elke maand kijken de kinderen ons aan: lachend, soms ernstig, maar ook afwachtend.