|
Even buiten Addis Abeba ligt het revalidatiecentrum Cheshire, waar Monique, Erma en ik een week logeren tijdens de fotoshoot. Hier verblijven ongeveer honderd kinderen voor korte of langere tijd. Ze komen revalideren na een operatie, of aansterken voordat ze een operatie kunnen ondergaan. Het Liliane Fonds ondersteunt dit revalidatiecentrum, dat een voorbeeldfunctie vervult in Ethiopië.
Op de orthopedische afdeling werken mensen met een handicap. Gemotiveerder personeel kan een directie zich niet wensen, en voor de kinderen is het goed om te zien dat een handicap een plaats in de maatschappij niet uitsluit. Hier worden aangepaste schoenen, beenprotheses en rolstoelen gemaakt. Er is een bakkerij, een keuken en een wasserij. Mensen uit de omgeving werken hier graag.
Onze tolk Wende (24), ooit polioslachtoffer, was vroeger zelf in Cheshire om te revalideren. Hij spreekt vloeiend Engels, studeert voor apotheker en helpt ons met vertalen. De kinderen vertrouwen hem blindelings: hij is immers één van hen!
Dat is waardevol, omdat alle kinderen hier zonder hun ouders zijn. Ze vertellen hun verhaal aan Wende, die ze allemaal ‘los’ krijgt.
Meestal zijn de kinderen hier via het outreachprogramma van Cheshire gekomen. Stel het je voor: er komt een bus met een arts en een verpleegkundige je dorpje in de uithoeken van het land – out of reach, buiten bereik - binnenrijden en via een megafoon hoor je dat er ook voor jouw kind met een handicap kansen zijn. Wie weet kan er iets worden gedaan!
|
De vader van Tewabche aarzelt geen moment. Hij brengt zijn dochtertje naar de bus en ze mag meteen mee. Zo komt het meiske een dag later in een wildvreemde omgeving terecht, met kinderen die allemaal iets mankeren. Van onbehandelde polio en klompvoeten tot spina bifida. Kinderen uit arme gezinnen, waar één schamele maaltijd per twee dagen normaal is. Tewabche lijkt vier jaar, maar ze is al tien en ernstig ondervoed. Ze is als baby geopereerd aan een open ruggetje.
Nu moeten haar klompvoetjes rechtgezet worden. Ze heeft geen aangepaste schoenen: die worden pas aangemeten als haar voeten straks recht staan. Om haar voetjes zitten nu nog sokken met gaten geknoopt. Zo strompelt ze met krukken over het terrein. Ze is incontinent en ook daar zal iets aan worden gedaan. Hier wordt niemand gepest vanwege een handicap, zoals thuis helaas vaak gebeurt.
Aanvankelijk is Tewabche verdrietig. Ze is tenslotte zomaar van het platteland geplukt, zonder haar ouders, en nu is ook haar net verworven vriendinnetje vertrokken. De oudere meisjes ontfermen zich over Tewabche. Likey vlecht haar haar en Elizabeth zorgt dat haar broekje wordt gewassen. Als Tewabche over een half jaar naar huis gaat, zal ze kunnen lopen en is ze goed doorvoed. Ze mag naar school zodra de incontinentie over is. Het Liliane Fonds zal Tewabche pas loslaten als ze in haar eigen onderhoud kan voorzien.
Door het kopen van de producten van Monique en Erma kunt u het werk van het Liliane Fonds ondersteunen en uitbreiden, zodat ook kinderen voor wie er nu nog geen toekomst is, geholpen kunnen worden.
|
