Het was een belevenis om met Monique Velzeboer en Erma Rotteveel in Peru te werken aan de kalender, agenda en wenskaarten voor 2006, waarvan de opbrengst voor het Liliane Fonds zal zijn.
Monique en Erma zijn zelf jonge moeders, die zich door niets laten weerhouden om datgene te doen waarin ze geloven. We hebben fantastische hulpverleners en schatten van kinderen ontmoet. Dokter Mary Luz (62), mediator voor het Liliane Fonds, voedt in een weeshuis in Arequipa 33 kinderen met handicaps op. Ze zijn gevonden op vuilnisbelten, of domweg afgegeven. Kinderen zonder voor- of achternaam en zonder verjaardag.

Bety (6), heeft het syndroom van Down.
Ze kan haar evenwicht slecht bewaren en daardoor viel ze in het vuur waarop haar opa aan het koken was.
Hij bracht haar naar het ziekenhuis, waar Bety, toen anderhalf, een half jaar lag. Opa kwam nooit meer terug. Zoveel kinderen hebben hulp nodig.
Drie stappen vooruit, twee achteruit.

Villa el Salvador heet een sloppenwijk in Lima, waar een miljoen mensen wonen. Een gigantisch netwerk van stoffige straten, gevuld met verkeer en dieseldampen. Problemen met de luchtwegen zijn hier aan de orde van de dag. Dat is het minste waarover de bewoners van deze wijk zich zorgen maken. Vaak hebben ze nog niet eens een paar soles over (een sole = 40 cent) om hun kinderen in de comedore (een soort gaarkeuken) te laten eten. Heb je ook nog een kind met een handicap, dan trekken veel ouders het niet meer.

Broeder Victor Hugo (35) is nationaal coördinator in Peru voor het Liliane Fonds en werkt in een trainingscentrum in Lima voor kinderen met een handicap. Daar wordt gebruik gemaakt van moderne methodes en je waant je er in Nederland. De kinderen krijgen er ook te eten. Hard nodig, want de thuissituatie is vaak erbarmelijk. Het laatste huis-bezoek brengen Victor en ik aan Flor (7), het meisje met wie ik op de vorige pagina op de foto sta. Flor’s moeder is straatveegster en heeft nog drie kinderen.
Halfzusje Shirley past op Flor als moeder werkt. De vader van Flor komt er niet meer in, vertelt Shirley, want hij bracht nooit een cent mee. De rest van de familie is dol op Flor. Shirley staat te koken terwijl wij er zijn en Flor zit met smaak aardappels te eten.

Eerst handjes wassen, dan met een vorkje aan tafel, zoals haar dat bij Victor wordt geleerd. Bij het afscheid krijg ik een vochtige, maar dik gemeende aardappelzoen van Flor. Dag lieve meid, het ga je goed, denk ik.

Monique en Erma hebben de gefotografeerde kinderen naar hun wensen gevraagd.
Mijn wens? Eén stap vooruit en nooit meer eentje achteruit. Ik hoop dat de producten van Monique en Erma de weg naar uw hart zullen vinden, zodat nog meer kinderen zoals Bety en Flor kunnen worden geholpen door het Liliane Fonds.

Vanaf zondag 20 november 2005 t/m 2 april 2006 kan u in het Rijksmuseum voor Volkenkunde de foto expositie 'Rechten van het kind, foto's van Monique Velzeboer' bezoeken.

De tentoonstelling in het museum toont kinderportretten uit Rwanda, Bangladesh en Peru. Fotograaf Monique Velzeboer heeft ervoor gekozen om de kinderen zonder achtergrond te fotograferen. Zo gaat alle aandacht naar het kind.

Succesvolle start stichting Monique Velzeboer Foundation

Mede dankzij uw bijdrage is de opbrengst van de kalender ‘Durven dromen in 2004’ een groot succes geworden. Op 15 april jongstleden nam het Liliane Fonds uit handen van de Monique Velzeboer Foundation een cheque in ontvangst ter waarde van 43.200 euro.

Dit was de netto-opbrengst van de kalender, agenda en kaarten (21.600 euro) verdubbeld door de Nationale Postcodeloterij.

Met dit geld zorgt het Liliane Fonds ervoor dat kinderen in ontwikkelingslanden weer ‘durven dromen’ van een mooie toekomst.

Ook dit jaar maken Monique Velzeboer (fotografe) en Erma Rotteveel (vormgeefster) van de Monique Velzeboer Foundation weer een bijzondere kalender en een serie wens- en kerstkaarten. Het thema voor 2005 is ‘Rechten van het kind’. Hiervoor bracht Monique Velzeboer een werkbezoek aan Bangladesh. Een bezoek aan Nepal staat nog op het programma. Aan de hand van het gefotografeerde materiaal uit Nepal en Bangladesh wordt ook dit jaar weer een bijzondere kalender vervaardigd.

U ontvangt van ons bericht zodra u de nieuwe kalender en wenskaarten kunt bestellen.

Hartelijk dank voor uw bijdrage

Samen met Monique Velzeboer, ambassadrice van het Liliane Fonds, reisde ik naar Bangladesh en later vloog Monique door naar Nepal. Wij kenden elkaar nog niet, hoewel we allebei eerder voor het Liliane Fonds op stap waren geweest. Een club die mij aanspreekt met haar no-nonsense aanpak en die elke gedoneerde cent goed besteedt.

Ik had Monique op de televisie gezien en geconstateerd dat ze met haar doorzettingsvermogen, daadkracht en afkeer van gezeur een ideale ambassadrice is voor het Liliane Fonds. We reisden in oude vliegtuigen en in rammelende, naar diesel stinkende busjes.

We kregen een emmer rivierwater om ons mee te wassen en een keihard bed met een ongewassen deken. De gang naar het toilet was, eufemistisch gezegd, avontuurlijk. Voor een paar dagen prima en zelfs leuk, maar we realiseerden ons dat dit voor de mensen in het zuiden van Bangladesh nog luxe was. Het bestaan is er hard en elke gewonnen dag is er één.

Qua prachtige mensen en kinderen echter een walhalla voor fotografen en zeker voor Monique die niet zomaar foto’s maakt, maar naar wegen zoekt die geld opleveren voor kinderen met een handicap. Tijdens het fotograferen had ze het warm, maar wist van geen ophouden. “Doe mij even de plantenspuit en een natte handdoek?” verzocht ze en reed weer lachend en onvermoeibaar door, haar camera altijd in de aanslag. Zij fotografeerde, ik interviewde en luisterde. De kinderen konden zichzelf zien in het schermpje van de camera en ik zal het beeld van Monique, omgeven door
tientallen kinderen die gezellig over haar en de camera heen hingen niet snel vergeten.

Op de foto zit ik met Baboul in mijn armen en ik praat met Hafiza, zijn moeder. Een schattig jochie van 9 jaar. Meervoudig gehandicapt en praten kan hij niet. Zijn vader kon de toestand niet aan en liep weg. Het Liliane Fonds steunt Hafiza, want een inkomen heeft ze niet. Maar kijk naar haar gezicht: krachtig en wijs. Iemand die zich niet laat wegpoetsen. Ze woont met Baboul in een hutje met een lemen vloer, zonder meubilair. Hij heeft geen rolstoel en slaapt op een matje. Wel krijgt hij inmiddels fysiotherapie. Als iemand mij ervan heeft overtuigd dat we deze mensen niet alleen mogen laten tobben met hun moeilijkheden, dan is het Baboul (en zijn moeder).

Ik ben blij dat ik op mijn manier heb mogen meewerken aan het tot stand komen van deze prachtige produkten, het resultaat van een naadloze samenwerking tussen het Liliane Fonds en de Monique Velzeboer Foundation.
Dit jaar heeft Monique de rechten van het kind als thema gekozen. Die rechten liggen vast in een document dat door veel landen is ondertekend. Elke maand kijken de kinderen ons aan: lachend, soms ernstig, maar ook afwachtend.