Monique Velzeboer
Foundation

Al dagen interview ik de moeders van kinderen die Monique fotografeert. Ze vinden het een spannend uitje en wachten geduldig in de schaduw totdat hun kinderen aan de beurt zijn. Deze vrije dag kost inkomen, maar dat maakt ze niet uit. Ze weten waarom we hier zijn: fondsen werven om nog meer kinderen met een handicap te kunnen helpen. De meeste moeders staan er alleen voor. Hun man heeft een ander, is werkloos, of drinkt. De moeders pakken alles aan waarmee geld te verdienen valt. Ghanese vrouwen zijn sterk, ijverig en humoristisch. “Mannen willen respect,” vertellen ze, “dat krijgen ze en ondertussen doen wij onze eigen zin.” Iedereen schatert. Juliane heeft polio gehad en zit in een rolstoel, net als haar zoontje. Alle meisjes trouwden destijds en zij niet. Want wie wil er nu een lamme vrouw? Ze was zo blij toen er een man aandacht aan haar besteedde, dat ze hem vertrouwde. Juliane beviel van een zoontje dat ook polio kreeg. Na die diagnose vertrok de man naar een ander dorp, waar hij een vriendin had met drie kinderen. Ze vroeg hem om steun voor hun kind, niet voor zichzelf en vertelt hoe vernederd ze zich voelde toen hij weigerde, waar die vriendin van hem bij stond. Op de televisie zag ze een spotje over het Liliane Fonds. Zo is ze hier terechtgekomen. Haar zoon kreeg hulp en zij leerde naaien van de zusters. Nu verkoopt ze kleding en kan ze haar kind zelf onderhouden, op de medische kosten na. “Zou je hem binnenlaten als hij bijdraait?” Vraag ik. Juliane antwoordt dat hij langs kwam zodra hij hoorde dat het beter met haar ging. Hij wilde haar wel terug. Ze wees hem de deur. “Als hij geen vader voor mijn zoon wil zijn hoef ik hem nooit meer te zien,” zegt ze trots. De traan die langs haar wang loopt wordt door de vrouw naast haar weggeveegd, met de punt van haar omslagdoek. Ze glimlachen naar elkaar en naar mij. “Mánnen,” roept een vrouw die meeluistert, “hebben gezwellen in hun hersens, daarom denken ze achterstevoren.” De vrouwen gieren, ook Juliane. Een van de drie aanwezige vaders kan er niet meer tegen: “Maar ik ben niet zo!” “Nee,”geeft een vrouw toe. “Jij niet, anders zou je hier niet zijn. Praise the Lord! Laten we bidden om meer nobele mannen.” En dan barsten de dames los met een vrolijk lied.